Orda bir köy var uzakta...

Uzun olmuş yazmayalı.Neyse bu yazımda biraz ait olduğum yeri anlatmak istedim.Ankara'da doğdum,Ankara'da büyüdüm,25 yılımı Ankara'da geçirdim ve geçirmeye de devam ediyorum.Ama sordukları zaman hiç bir zaman Ankaralıyım demedim çünkü kendimi hiç buraya ait hissetmedim.Beni buraya bağlayan şey ailem ve alışkanlıklarım.Kütüğüm Sivas ın İmranlı diye bir ilçesinde fakat yalnızca 2 kez gittim oraya.Düşündüğüm zaman orada da bir köyüm var evet,rahmetli dedemle hatıralarım var.Fakat kendimi asıl oraya hissettiğim yer annemin köyü.çok demişimdir keşke kütüğüm burada olsaydı diye.Annemin köyü dediğim yer yine Sivas ın Divriği ilçesinin şirin bir köyü.benim akranlarım ve daha küçükler genelde köylerini sevmezler.özellikle benim gibi büyük şehirde yaşamaya alışanlar köy lafına bile tahammül edemez genelde.Onlara göre köyün tek bir çekilir yanı vardır o da köyleri yazlık bir yerdeyse,deniz ve ortam varsa.Benim köyüm öyle değil.Gayet ilkel bir köy.Eski evler var,internet çekmez,telefon çekmez,çoğu zaman elektrik,bazen de sular kesilir.Fakat ben bundan gayet memnunum inanılmaz kafa dinliyorum,huzur buluyorum.Sütü inekten sağılmış şekilde hiç bozulmadan içiyorum,yumurtayı tavuğun yumurtlamasını izleyip yiyorum,kıvırcık,soğan,domates ve aklınıza gelebilecek her türlü sebzeyi bostandan koparıp yiyorum.Yani organik yaşıyorum.kafama takılan en ufak bişey yok,hava kirli değil,çeşmenin suyu pırıl pırıl.Bana çok değer veren,el üstünde tutan,yokluklarını düşünmek bile istemediğim anneannem ve dedem var orda.Çok huzurlu bir ortam ve dilediğim kadar kitap bitirebiliyorum o mükemmel ortamda.kendime vakit ayırıyorum,başkalarını düşünmeyi bırakıp biraz da kendim için yaşıyorum.umarım herkesin böyle kendini yeniden doğmuş gibi hissettiği yer vardır...