Berkay'ıma ithafen...

Merhaba güzel kardeşim.Ben hiç iyi değilim,iyi olamıyorum.Kafamın içi kazan gibi.Kaç gündür psikolojimi toparlamaya çalışıyorum ama toparlayamıyorum.Hep derim ya en iyi yazarak ifade ederim kendimi.Bu sefer de yazacağım.Yazmazsam kendi kendimi yiyorum.Neden Berkay?Seni seven bunca insanı neden üzdün neden bizi yarım bıraktın?Neden içimizde dolduramayacak bir boşluk var?Teselli olamıyorum,kabul edemiyorum.Gidemezsin sen.Bu kadar insanın neşesi olan,bizi her zaman gülümseten bir insan gidemez.İnanmak o kadar zor ki.6 gün geçmiş sen bu dünyadan göçeli,benim acım hala ilk günkü gibi.Zaman bir an önce geçsin istiyorum.Seni unutmak için değil asla,nasıl unutabilirim nasıl unutabiliriz?sadece yas sürecim geçmeli ve ben senin bana bıraktığın güzel anılarla yaşamayı öğrenmeliyim.Dün derste oturdum hüngür hüngür ağladım biliyor musun?çünkü kendimi kaybediyorum aklıma geldikçe,çünkü madde ile ilgili en ufak bişey benim ağlamama sebep oluyor.Sana engel olamadım ben.Seneye öğretmen olacağım,çocuklarıma maddenin zararlı olduğunu anlatacağım ama onlara ben arkadaşımı o iğrenç maddeden kaybettim diyemeyeceğim.Sanırım bu suçluluk duygusu geçmeyecek,vicdanımı susturamıyorum.Çok canım yanıyor.Sen daha 20 yaşındaydın be kardeşim.Ne gördün ki bu hayatta,neden gittin?Ama hayatıma devam etmek zorundayım sorumluluklarım var Her nereye gittiysen umarım mutlusundur.Bu dünya hiç çekilir bir yer değil Berkay'ım.Çok acı var,çok ölüm var,çok adaletsizlik var.Görüyorsundur zaten gittiğin yerden.Ruhun hep benimle kardeşim,iyi ki hayatımdan senin gibi bir insan geçti.Huzurlu uyu...